Równolegle źródłem refleksologii były Chiny, gdzie stosowano terapię refleksologii w połączeniu z akupunkturą. Dr Wang-Wei w IV wieku p.n.e. stosował igły w ciele swoich pacjentów, a następnie intensywnie przy pomocy kciuka przez kilka minut uciskał podeszwy stóp. Uważał, że dzięki zastosowaniu takiego ucisku wyzwala się lecznicza energia.
W starożytnym Egipcie i w Chinach posługiwano się podobnymi metodami leczenia, nie ma jednak jednoznacznej odpowiedzi czy obie cywilizacje miały ze sobą kontakt. Jedyne co można stwierdzić to, że obie kultury były wielkimi ośrodkami medycznymi świata starożytnego, a ich nauki rozpowszechniły się na pozostałe kontynenty i przetrwały do dziś.
Mówiąc o historii refleksologii warto również wspomnieć o praktykach rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej z plemienia Czerokezi z północnej Karoliny. Stosowali oni refleksologię stóp jako formę terapii w przypadku wielu schorzeń w sferze fizycznej, psychicznej i duchowej przez wiele pokoleń.
Obecnie Jenny Wallace, Czerokezka ze Szczepu Niedźwiedzia (Bear Clan) nadal stosuje te terapie. Wśród członków swego plemienia znana jest jako „Księżycowa Kobieta”, i twierdzi, że: „Stopy wędrują po ziemi, przez którą nasz duch jest połączony ze wszechświatem. Stanowią łącznik pomiędzy nami a ziemią i energiami, które przez nią przepływają.”
W Europie w XIV wieku można odnaleźć niektóre formy refleksologii. Zwłaszcza w części środkowej Europy refleksologia była powszechnie praktykowana zarówno przez przedstawicieli biedniejszych warstw społecznych jak i klas wyższych oraz tych którzy, leczyli członków rodzin królewskich. Jedne z pierwszych poszukiwań podstaw badań nad odruchami i połączeniami wywodzą się z badan neurologicznych, prowadzonych w Londynie przez Sir Henry’ego Heada w 1898 roku.
Równolegle w tym samym okresie zarówno Rosjanie (Iwan Sechenow, Wladimir Bechterew) jak i Niemcy (dr Alfons Cornelius) prowadzili badania i obserwacje nad odruchami w kontekście psychologicznym jak i fizjologicznym, podczas których odkryli pozytywny wpływ na pacjentów uskarżających się na różne dolegliwości i uznali iż refleksologia stanowi cenne uzupełnienie tradycyjnej medycyny.
Nurt badawczy zapoczątkowany przez badaczy z Europy był kontynuowany przez Amerykańskich naukowców. Jednym z nich był Dr William Fitzgerald, żyjący w pierwszej połowie XIX stulecia który, prowadził badania dotyczące skuteczności starożytnych chińskich metod leczenia.
Podzielił on ciało na strefy, wyznaczając pięć równych, pionowych stref biegnących symetrycznie wzdłuż ciała od czubka głowy do końców palców stóp. Liczba stref odpowiada liczbie palców rąk i nóg, tworząc w ten sposób prosty system numeryczny.